از تهيّه آن در محلّ مقرّرش عاجر بود لازمست بجاى آن ده روز روزه بگيرد به اين نحو كه سه روز آن را در مدّت اقامهاش در مكّه و هفت روز باقى را وقتى به وطن مراجعت نمود بايد انجام دهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگرچه مدّت اقامه حاجى در مكّه به قدر ده روز هم نباشد ولى معذلك آن سه روز را لازم است در همان مكان گرفته و روزهاش نيز صحيحست ولى هفت روز باقيمانده را در سفر نمىتواند بگيرد بلكه لازم است در وطنش انجام دهد .
و در شرح مورد دوّم چنين فرموده :
حاجى كه قبل از غروب از عرفات خارج شود لازم است يك ( بدنه ) بدهد و در صورت عجز از آن واجب است هيجده روز روزه بگيرد كه مىتواند آن را در حال سفر انجام دهد .
مؤلف گويد :
روز نهم ذيحجّه بر تمام حاجيان لازم است كه از ظهر اين روز تا مغرب در صحراى عرفات توقّف نمايند و بعد از غروب آفتاب از آن خارج شده و به طرف مشعر روانه شوند حال اگر كسى قبل از غروب عمدا از آن خارج شد و قبل از غروب به آنجا مراجعت نكرد حكم مذكور در حقّش جاريست .
و در تفصيل مورد سوّم چنين مرقوم فرمودهاند :
براى نذر مقيّد به سفر دو صورت تصوّر مىشود :
1 - ناذر در وقت نذر مثلا بگويد : در صورت برآمدن حاجتم نذر مىكنم در حال سفر به فلان مكان صائم باشم .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 82
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٢