و النّساء و الارتماس فى الماء .
سپس مىفرماين :
مرحوم مصنّف در كتاب دروس فرموده :
بارتماس در آب هم قضاء واجب مىشود و هم كفّاره .
مؤلف گويد :
شايد مدرك ايشان بر اين حكم صحيحه مذكور باشد چه آنكه وحدت سياق مقتضى است كه ارتماس نيز همچون ساير مفطرات در روايت باعث قضاء و كفّاره باشد .
فرع
اگر شخص روزهدار غسل مشروعى را بنحو ارتماسى بجاى آورد علاوه بر فساد روزه غسل نيز باطل است مشروط به اينكه عمدا اين عمل را مرتكب شود نه سهوا .
و دليل آن اينست كه غسل از عبادات است و عبادات بملاحظه توقيفى بودنشان در هر كجا كه امر دارند يا لااقل منهى نيستند صحيح هستند و چون در محل كلام غسل مورد نهى مىباشد لاجرم باطلست .
قوله : بان غمس رأسه اجمع فى الماء : ضمير فاعلى در [ غمس ] و ضمير مجرورى در [ رأسه ] به صائم راجعست .
قوله : و ان بقى البدن : يعنى و ان بقى البدن خارج الماء .
قوله : و الاقوى تحريمه : يعنى تحريم ارتماس .
قوله : من دون افساد ايضا : يعنى همانطورى كه در احتقان قائل بفساد نشديم در اينجا نيز حكم بفساد روزه نمىتوان كرد .
قوله : اوجب به القضاء او الكفّاره : ضمير در [ به ] به ارتماس
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 28
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨