فقال : امّا بالامصار فلا بأس به ، و اما بمنى فلا .
و سپس مىفرماين :
ولى در غير منى روزه اين ايّام حرام نيست اگرچه در عبارات بعضى از فقهاء همچون مرحوم مصنّف در كتاب دروس بطور مطلق حكم به تحريم شده ولى ظاهر اينست كه مراد ايشان با مقصود مقيّدين يكى مىباشد ، يعنى هردو در خصوص كسانى كه در منى هستند قائل بتحريم ميباشند .
وجه اطلاق
سرّ اينكه مرحوم مصنّف و برخى ديگر عبارت را بطور مطلق فرموده و قيد را در كلامشان ذكر نكردهاند اينست كه ايشان اگرچه اسمى از قيد به طور تصريح نياوردهاند ولى تعبير به نحوى است كه مخاطب را از ذكر قيد مستغنى مىكند زيرا فرمودهاند :
( لا يحرم صوم ايّام التّشريق ) بلفظ ايّام جمع يوم ، و چون در خصوص منى تشريق سه روز است و در غير آن دو روز لاجرم نفس اطلاق عبارت مساوق با تقييد است و اين لطافتى است در عبارت كه با اندك دقّتى درك خواهد شد .
قوله : صوم العيدين مطلقا : چه شخص در منى بوده و چه در غير آن باشد .
قوله : و قيّده بعض الاصحاب : ضمير منصوبى به تحريم صوم در ايّام تشريق راجع است .
قوله : فتقييده : يعنى تقييد نصّ .
قوله : و لا يحرم صومها على من ليس بمنى : ضمير در [ صومها ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 251
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥١