ب : احتمال بيدار شدن قبل از صبح را بدهد .
مؤلف گويد :
در اينجا دو صورت متصوّر است :
اوّل : شخص مكلّف در ابتداء شب اختيارا خود را جنب نمود و سپس با دو شرط گفته شده خوابيد و بعد از طلوع صبح بيدار شد .
دوّم : آنكه با طهارت خوابيد و در خواب محتلم شد و پس از طلوع صبح از خواب برخاست و خود را جنب ديد .
عبارت مرحوم شارح بقرينه ( بشرطيه ) ناظر به صورت اوّل است اگرچه فرض دوّم نيز از نظر حكم مانند آن مىباشد ولى قطعا فرض مزبور از عبارت اراده نشده است .
و امّا مدرك اين حكم اخبارى است از جمله خبرى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 38 به اين شرح نقل مىنمايد :
محمّد بن علىّ بن الحسين باسنادش ، از ابن ابى نصر ، از ابى سعيد قمّاط انّه سئل ابو عبد اللّه عليه السّلام عمّن اجنب فى شهر رمضان فى اوّل اللّيل فنام حتّى اصبح ؟
قال : لا شئ عليه و ذلك انّ جنابته كانت فى وقت حلال .
قوله : فاصبح جنبا : ضمير فاعلى در [ اصبح ] به مكلّف راجع است .
قوله : و لا بدّ مع ذلك : مشاراليه [ ذلك ] نيّت غسل مىباشد .
قوله : من احتماله الانتباه عادة : ضمير در [ احتماله ] بمكلّف راجع بوده و مشاراليه [ ذلك ] انتباه مىباشد .
قوله : و لا احتمله : ضمير فاعلى به مكلّف و ضمير مفعولى به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 24
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤