ب : مخيّر است بين قصر و اتمام : و دليل ايشان حديثى است كه صاحب وسائل در ج 5 ص 536 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از محمّد بن احمد بن يحيى ، از محمّد بن عبد الحميد ، از سيف بن عميره ، از منصور بن حازم قال :
سمعت ابا عبد اللّه عليه السّلام يقول :
اذا كان فى سفر ، فدخل عليه وقت الصّلوة قبل ان يدخل اهله فسار حتّى يدخل اهله ، فان شاء قصّر و ان شاء اتمّ و الاتمام احبّ الىّ .
ج : در ابتداء سفر واجبست نمازش را قصر ولى در انتهاء و مراجعت لازم است تمام بخواند .
مدرك ايشان نيز اخبارى است كه در اين مقام وارد شده امّا براى لزوم قصر در اوّل همان روايت علاء از محمّد بن مسلم استكه نقل شد .
و براى لزوم اتمام در مراجعت روايت اسمعيل بن جابر استكه آن هم قبلا ذكر شد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اخبار اين باب با هم متعارض بوده و حق همان استكه مرحوم مصنّف اختيار فرموده .
قوله : و لو دخل عليه الوقت : ضمير در [ عليه ] به مكلّف راجع است .
قوله : مضى منه : يعنى از وقت .
قوله : بشرائطها المفقودة : ضمير در [ شرائطها ] به صلوة راجع است .
قوله : قبل مجاوزة الحدّين : مقصود خفاء اذان و توارى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 418
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٨