و قيل : لا يقضي الناسي ما لم يستوعب .
و لو قيل بالوجوب مطلقا في غير الكسوفين ، و فيهما مع الاستيعاب كان قويا عملا بالنص في الكسوفين ، و بالعمومات في غيرهما .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
ح : در صورتى كه نماز آيات فوت شود قضائش واجب است مشروط به اينكه آن را عمدا يا نسيانا ترك كرده و يا تمام قرص گرفته شده باشد كه در اين صورت چه عمدا و چه نسيانا ترك كرده باشد قضاء بر عهدهاش واجب است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
8 - در صورت فوت شدن نماز آيات در سه مورد قضاء آن مشروع بلكه واجب است :
1 - بعد از علم بسبب عمدا آن را ترك كند .
2 - بعد از علم بسبب آن را فراموش كند تا وقت بگذرد اعم از اين كه تمام قرص گرفته باشد يا مقدارى از آن .
3 - در صورتى كه تمام قرص گرفته باشد اعمّ از اينكه علم به سبب پيدا كرده و نخواند يا جاهل به آن بوده و در حال استمرار جهل وقت منقضى شود .
اما در غير اين سه مورد ، يعنى :
عالم به سبب نبود و تمام قرص نيز نگرفته باشد مشهور ميفرمايند قضاء بر وى لازم نيست اگرچه بعد از انقضاء وقت با حجّت شرعى و بيّنه سبب ثابت شود يا بطور تواتر منتشر گردد .
و در مقابل مشهور چهار قول ديگر مىباشد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 135
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٥