بال كه در وقت خوابيدن ابتداء دستها را خوابانده و سپس پاها را روى زمين مىنهند اوّل دستهاى مبارك را به زمين مينهادند و سپس كاسههاى زانو را قرار مىدادند .
مؤلف گويد :
اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج 4 ص 953 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب از جماعتى از احمد بن محمّد از حسين بن سعيد از فضّالة بن ايّوب از عبد اللّه بن سنان از حفص الاعور از ابيعبد اللّه عليه السّلام قال : كان على عليه السّلام ، اذا سجد يتخوّى كما يتخوّى البعير الضّامر يعنى بروكه .
ب : مقصود اينست كه در حالت سجود اعضاء را طورى قرار دهد كه از هم فاصله داشته باشند و كيفيّت آن اينست كه با دو مرفق هيئتى شبيه به دو بال درست نموده و آنها را از زمين بلند كرده و همچون دستهاى شير كه روى زمين پهن مىكند فرش زمين ننمايند .
و سپس در وجه تسميه تخويه مىفرمايد :
وجه ناميدن هركدام از اين دو حالت به اين اسم آن است كه مصلّى با اين عمل بين اعضاء فاصله قرار مىدهد و آنها را از هم بدور نگاه مىدارد و بهركدام از دو معناى مذكور كه باشد فقط براى خصوص مردان مستحبّ است نه زنان بلكه در حق ايشان حكم اينست كه وقتى از ركوع به سجده مىخواهند بروند ابتداء زانوها را به زمين گذارده و بعد از آن بنشيند و از حالت نشستن به سجده بروند و در حالت سجده بر خلاف مردان دستهاى خود را روى زمين فرش
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 450
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٠