اگر غاسل يك نفر باشد واضح است كه نيّت را او بايد بنمايد و از ديگرى مجزى نيست ولى اگر متعدد باشند از دو حال خارج نيست :
الف : تمام در ريختن آب شركت كنند كه در اين صورت همه بايد نيّت كنند .
ب : بعضى آب بريزند و بعضى ديگر ميّت را به پشت و رو كنند كه در اين صورت تنها بر غاسل حقيقى يعنى صابّ ( آبريز ) نيّت لازمست و بر ديگران مستحبّ مىباشد .
مرحوم مصنّف در صورت دوّم فرموده اگر غير صاب يعنى مقلّب نيّت كند كافيست .
سپس مىفرماين :
اگر به ترتيب هرغسلى را شخص عليحدهاى به عهده گرفت لازمست هركدام جداگانه نيّت كنند .
قوله : تولّى هو النّية : ضمير [ هو ] به غاسل راجعست .
قوله : و لا تجزى من غيره : ضمير در [ لا تجزى ] بنيّت راجع بوده و در [ غيره ] به غاسل عود مىكند .
قوله : و ان تعدّدوا و اشتركوا فى الصّب : ضميرهاى جمع به غاسلين راجعست .
قوله : و الآخر يقلّب : يعنى ديگرى ميّت را به پشت و رو مىنمايد .
قوله : لانّه الغاسل حقيقة : ضمير در [ لانّه ] به صاب عود مىكند .
قوله : و اكتفى المصنف ( ره ) فى الذّكرى بها منه : ضمير در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 420
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢٠