دور باشد از رحمت خدا همچون قوم ثمود ، ما امام و پيشوائى نداريم پس به ما روى آور شايد خداى ما را برحق جمع كند و نعمان بن بشير در قصر امارت است ، با او در نماز جمعه حاضر نشويم و در عيد بيرون نرويم و اگر خبر رسد به ما كه بسوى ما روى آوردهاى او را بيرون مىكنيم كه به شام رود انشاء اللّه ، و السّلام و رحمة الله عليك .
سپس نامه را با عبد اللّه بن مسمع همدانى و عبد اللّه بن وال تيمى فرستادند و سفارش كردند كه شتاب و عجله كنند پس آنها به شتاب رفته تا در مكّه برخامس آل عبا عليه السّلام وارد شدند و به گفته صاحب صمصام زخّار اين دو در روز دهم رمضان المبارك محضر امام عليه السّلام رسيدند .
مؤلف گويد :
در ترجمه تاريخ اعثم كوفى آمده است كه نام اين دو نفر كه از كوفه محضر امام عليه السّلام رسيدند عبارت بود از :
الف : عبد اللّه بن سليع همدانى
ب : عبد اللّه بن سمع السّكرى
بهرصورت چون اين دو نفر با نامه به خدمت امام عليه السّلام رسيدند ، نامه را تقديم محضر همايون نمودند ، امام عليه السّلام نامه را مطالعه نموده و برمضمونش واقف گرديد ، هيچ نفرمود و جواب آن را مرقوم نداشت ولى فرستادگان را خوشدل باز فرستاد ، ايشان چون به كوفه رسيدند صورت واقعه را بازگو كردند ، جماعتى از معارف كوفه مانند قيس بن مسهر صيداوى و عبد الرحمن بن شداد ارحبى و عمارة بن عبد اللّه سلولى و جمعى ديگر كه با آنها صد و پنجاه نامه كه از يك و دو و سه و چهار نفر بود دو روز ديگر رهسپار مكّه شدند و حضور امام عليه السّلام رسيدند و جملگى از آن حضرت استدعاى آمدن به كوفه را مىنمودند چنانچه مضمون نامه نيز همين بود و نويسندگان از حضرت التماس و درخواست كرده بودند كه
از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — صفحة 94
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٤