يزيد براريكه قدرت وى را عزل و پسر عم خويش وليد بن عتبه را بجاى او نصب كرد ولى برخى ديگر از مورخين وليد را منصوب از قبل معاويه مىدانند بهر صورت اين نكته مورد تسالم و اتّفاق همه مورّخين است كه يزيد نامه به وليد بن عتبه نوشت و در ضمن آن تأكيد كرد از حضرت حسين بن على عليهما السّلام و عبد اللّه بن عمر و عبد اللّه بن زبير بيعت گرفته و ايشان را ملزم به آن نمايد .
متن نامه يزيد بيدادگر به وليد بن عتبه
امّا بعد : فانّ معاوية كان عبدا من عباد اللّه ، اكرمه اللّه و استخلفه و خوّله و مكّن له ، فعاش به قدر و مات باجل ، فرحمه اللّه ، فقد عاش محمودا و مات برّا تقيّا و كتب اليه فى صحيفة . . . .
امّا بعد : فخذ حسينا و عبد اللّه بن عمر و عبد اللّه بن الزّبير بالبيعة اخذا شديدا ليست فيه رخصة حتّى يبايعوا و السّلام . « 1 »
امّا بعد : بدانكه معاويه بندهاى بود از بندگان خدا كه حق تعالى او را گرامى داشته و خلافت روى زمين را بوى ارزانى داشت ، اكنون به جوار رحمت الهى پيوست و تا مىزيست محمود سيرت و مرضى طريقت بود ، در حال حيات من را والى عهد خويش گردانيد و چون برمضمون اين نامه واقف شوى از حسين و عبد اللّه بن عمر و عبد اللّه بن زبير جدا اخذ بيعت كن و هيچ رخصت و اجازهاى ندارند مگر آنكه بيعت نمايند و السّلام .
مشورت نمودن وليد بن عتبه با مروان حكم به نامه يزيد
چون وليد از مضمون نامه مطّلع شد خوف و وحشت او را فراگرفت و عمل به مضمون نامه را كارى بسيار دشوار تلقى كرد لذا براى رها شدن از اين بنبست و
هامش
( 1 ) - چنانچه ملاحظه مىشود در اين نامه ، اسمى از عبد الرّحمن بن ابى بكر برده نشده و به نظر مىآيد كه اصح همين است چه آنكه در تواريخ معتبر همچون كامل ابن اثير و تقريب ابن هجر فوت وى سال پنجاه و سه يا پنجاه و پنج هجرت ضبط شده بنابراين عبد الرّحمن بن ابى بكر در زمان حيات معاويه از دنيا رفته .