تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — صفحة 570

مساهمون:

ص٥٧٠

حَفيظ

: حافظ ، نگاهبان ، نگه دار ، نگاهدارنده ، رقيب ، موكل بر چيزى ، يادگيرنده . ر . ح ف ظ - نعت فاعلى از حفظ . امينا و حفيظا . ن 25 ص 881 س 1

حَفيظَة

: كينه و خشم ، خشم و آزار ، بازداشت از ناروا ، حميّت . ج . حفائظ ر . ح ف ظ و لنزوتك عند الحفيظة . ن 56 ص 1040 س 4

حَقائق

: م . حقيقة : چيزى كه به طور قطع و يقين ثابت است ، حقيقت اسم است براى چيزى كه در محلّ خود مستقر باشد . راستى و درستى ، آنچه واجب شود براى مردم حمايت آن ، مطابق با واقع ، كنه ، ذات بلا و سختى . ر . ح ق ق - تاء در حقيقت براى تأنيث نيست بلكه براى نقل از صفت به اسم است مانند تاء علامت . و وصلت حقائق الايمان . خ 90 ص 249 س 8 على نزول الحقائق . خ 124 ص 382 س 8 و استحقت بكم الحقائق . خ 156 ص 496 س 2 عند نزول الحقائق . خ 170 ص 553 س 1 و المعتام لشرح حقائقه . خ 177 ص 579 س 4 تدركه القلوب بحقائق الايمان . خ 178 ص 582 س 7 و اعتصموا بحقائقها . خ 186 ص 629 س 7 مع تضييع لحقائق . ن 37 ص 950 س 4

حِقاق

: م . حقّ : مفصل استخوان ر . ح ق ق تلاحم حقاق مفاصلهم . خ 90 ص 235 س 12 و ركبها فى حقاق مفاصل . خ 164 ص 530 س 8

حَقَّتْ

: محقّق شد . ر . ح ق ق - حقت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب مضاعف ثلاثى مجرّد . در اينجا به واسطهء اذا معنى مضارع ( محقّق شود ) . و حقت بجلائلها . خ 214 ص 709 س 14

حِقْد

: كينه . ج . احقاد ر . ح ق د عقد كل حقد . ن 53 ص 997 س

حَقَّرَ

: كوچك شمرد ، خوار شمرد . مص . تحقير ر . ح ق ر