حظر عليه العلم . ك 280 ص 1225 س 3
حَظُوا
: بهرهمند شدند . ر . ح ظ و فحظوا من الدنيا . ن 27 ص 887 س 1
حُظوظ
: م . حظّ : بهره ، نصيب ، سهم ، بخش . ر . ح ظ ظ نواقص الحظوظ . خ 79 ص 179 س 3 نقصان حظوظهن . خ 79 ص 179 س 6
حَظِىَ
: بهرهمند شد . ر . ح ظ و - حظى ، فعل ماضى مفرد . در اينجا معنى جمع دارد زيرا فاعل آن جمع ( مترفون ) است .
حظى به المترفون . ن 27 ص 887 س 1
حَظَّيْنِ
: م . حظّ : بهره ، نصيب ، سهم ، بخش . ج . حظوظ ر . ح ظ ظ - حظين ، تثنيهء حظّ .
فاحرز الحظين معا . ك 261 ص 1217 س 3
حُفاة
: م . حافى : پا برهنه .
حفاة عراة . خ 110 ص 346 س 1
حِفاظ
: محافظت كردن ، نگهدارى نمودن . ر . ح ف ظ من اهل الحفاظ . خ 170 ص 553 س 2
حُفّاظ
: م . حافظ : نگهدارنده ، نگاهدار ، نگهبان . ر . ح ف ظ حفاظ صدق . خ 156 ص 495 س 10
حِفاف
: جانب . ر . ح ف ف يكتنفون حفافها . خ 124 ص 382 س 9
حُفَّتْ
: پوشيده شده است . فرا گرفته شده است . ر . ح ف ف - حفت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب مضاعف ثلاثى مجرّد مجهول .
حفت بالشهوات . خ 110 ص 341 س 2 ان الجنة حفت بالمكاره . خ 175 ص 566 س 6 و ان النار حفت بالشهوات . خ 175 ص 566 س 6
حَفَّتْ
: گرد آمد ، فرا گرفت . ر . ح ف ف - حفت ، فعل ماضى مفرد مؤنث . در اينجا معنى جمع ( گرداگرد آنان را فرا گرفتند ) دارد . زيرا فاعل آن