و به « 1 » مطبوخ افتيمون طبع را « 2 » نرم بايد داشتن . و ترياك « 3 » فاروق بايد دادن . و جگر همان سگ ديوانه كه او را گزيده باشد ، خوردن سودمند است « 4 » .
و اگر خواهند « 5 » كه بدانند « 6 » كه سگ ديوانه بوده است يا نه ، پارهاى « 7 » خمير « 8 » بر آن « 9 » موضع « 10 » كه سگ گزيده است « 11 » بمالند « 12 » ؛ اگر « 13 » سگان « 14 » نخورند « 15 » ، سگ « 16 » ديوانه « 17 » باشد و اگر به خورد خروس دهند « 18 » و بميرد ، سگ « 19 » ديوانه باشد .
گزيدن عنكبوت : از « 20 » گزيدن او « 21 » بادها در شكم تولد كند « 22 » و نعوذ پديد آيد « 23 » . داروهاى كژدم گزيده در اين باب نافع است . و گرمابه « 24 » و « 25 » عرق آوردن نافع « 26 » است . و شونيز و سعد « 27 » و برگ سداب خشك در شراب آميخته سود دارد « 28 » .
گزيدن هزارپاى : چهل « 29 » و چهارپاى دارد ، از هر جانبى « 30 » بيست و دو « 31 » . از گزيدن او دردى سوزنده پديد آيد « 32 » . نمك و سركه طلى كردن « 33 » نافع بود .
دارويى كه بر خود طلى كنند و جانوران زهردار دور شوند و بگريزند
مغز سر خرگوش با سركه و روغن زيت گداخته ، طلى كنند ؛ و حب البلسان « 34 » در روغن
هامش
( 1 ) . م : - به .
( 2 ) . م : - طبع را .
( 3 ) . م : ترياق اربعه و ترياق .
( 4 ) . م : سود دارد و دواء الزراويح به غايت سودمند است .
( 5 ) . م : خواهد .
( 6 ) . م : بداند .
( 7 ) . م : قدرى .
( 8 ) . م : + را به .
( 9 ) . م : - بر آن .
( 10 ) . م : موضعى .
( 11 ) . م : باشد .
( 12 ) . م : بمالد و پيش ديگر سگ اندازد .
( 13 ) . م : بگيرد و .
( 14 ) . م : - سگان .
( 15 ) . م : نخورد .
( 16 ) . م : - سگ .
( 17 ) . م : + بوده .
( 18 ) . م : + بخورد .
( 19 ) . م : - سگ .
( 20 ) . م : - از .
( 21 ) . م : عنكبوت .
( 22 ) . م : شود .
( 23 ) . م : + و .
( 24 ) . س : ديگر مايه .
( 25 ) . س : - و .
( 26 ) . م : سودمند .
( 27 ) . سعد : به ضم اول ، نام دوايى است كه آن را به تركى تپلاق گويند و بهترين آن كوفى است . ( برهان قاطع )
( 28 ) . م : سودمند است .
( 29 ) . م : او چهل .
( 30 ) . م : سو .
( 31 ) . م : + پاى دارد و .
( 32 ) . م : + و .
( 33 ) . م : كرده .
( 34 ) . س : حب اللسان .