نفس را ، بر معارف معاد . و چون شناختن فرمان شريعت و طريقت ، موقوف است ، بر معرفت نبىّ و امام - چه ، « نبىّ » آورندهء فرمان و « امام » ، حافظ فرمان است ، چنان كه مأثور است نظير آن از ائمهء هدى عليه السّلام كه : « التوحيد الحقّ هو اللّه ، و القائم به رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ، و الحافظ له نحن و التّابع فيه شيعتنا » « 1 » - مقدّم خواهيم داشت ، مباحث « نبوّت » و « امامت » را ، بر حكمت عمليّه - ان شاء اللّه تعالى و منه التأييد -
و مرتّب ساختيم اين كتاب را ، بر چند باب ، هر باب بر چند فصل :
هامش
موجودات روحانى و جسمانى را بشناسيم ، معرفتى كامل به خداوند دو جهان ، توانيم يافت . با اين بيان كه : هر اثرى ، آينهء دارائى مؤثرّ خود است و از اينجاست كه شخص هر اثرى ، اختصاص به مؤثر خود دارد . . . « مقالات احمديّه » - در علم اخلاق - بىتا ، بىنا ، خرداد 1316 ، چاپخانه آفتاب تهران / 2 . امّا دربارهء تلازم « خودشناسى » با « خداشناسى » ، بنگريد به : تفسير و نقد و تحليل مثنوى ، ج 11 / 624 - 627 .
( 1 ) - دربارهء توحيد ، احاديث مهمّى در مجامع روائى آمده است ، از آن جمله : « اوّل الايمان التّوحيد » ، « بحار الانوار » ، ج 84 / 144 ، « التوحيد ظاهره فى باطنه » ، ج 4 / 164 ، « امّا الايمان فهو التوحيد للّه » ، ج 27 / 197 و « عماد التّوحيد لا اللّه الا اللّه » ، ج 3 / 222 .