باب هشتم در نذر و هبه و كفاره
مسألهء 187 - :
كسى كه نذر كند و چنين بگويد كه نذر كردم كه اگر بيمارم به شود هزار دينار به مستحقين بدهم ، آيا به چنين صيغه گفتنى لازم مىشود يا نه ؟ بلكه بايد قيد مضمون للّه علي بايد شود ، و بر فرضى كه به چنان صيغه نذر حضرت امام رضا عليه السلام بكنند بايد داد ؟ و اگر نذر كنند كه در ضريح مبارك بيندازد به سادات و خدمه يا طالب علم مستحق مىتوان داد يا نه ؟
جواب :
به چنين صيغه گفتن لازم نمىشود ، مگر آن كه نام خدا را ببرد كه به خدا نذر كردم يا عهد كردم لازم مىشود ، و بايد كه بدون وجهى كه نذر كرده و مصرفى كه تعيين كرده برساند ، مثلا هرگاه نذر كند به ضريح بيندازد بايد به نذر وفا كند .
مسألهء 188 - :
اگر ملك به ولايت ديگر باشد آيا بدون رفتن موهب از براى تصرف موهب يا وكيل آن به محض مدتى كه فاصله شود كه توان به آن ولايت رسيد كافى است يا نه ؟
جواب :
تا به قبض نگيرد صورت ندارد ، و آن مدت فايده ندارد .
مسألهء 189 - :
عهد هم از بابت نذر هرگاه به فارسى صيغه گفته شود و اسم خدا برده شود احتياط بايد كرد يا تفاوتى دارد ؟
جواب :
ظاهرا اگر اسم خداى عز و جل را مذكور سازد و به صورت نذر واقع شود لازم مىشود با تحقق باقى شرائط ، و اللّه يعلم .
مسألهء 190 - :
كفارهء وطى كردن زن در حيض واجب است يا سنت است ؟
جواب :
فعل حرام است ، اما كفاره دادن ظاهر اين است كه سنت باشد ، و احتياط اين است كه ترك نشود .