و گفتهاند آنچه سزاوار است كه حاكم مسلمانان بر ايشان شرط كند هفت چيز است :
اول :
آن كه زنا با زنان مسلمانان نكنند ، و متعرض عرض اطفال ايشان نشوند .
دوم :
آن كه زنان مسلمانان را نكاح نكنند .
سوم :
آن كه وسوسهء مسلمانان نكنند كه ايشان را از دين برگردانند .
چهارم :
آن كه راه زنى مسلمانان نكنند .
پنجم :
آن كه جاسوس كافران را راه ندهند .
ششم :
آن كه معاونت كافران بر مسلمانان نكنند . كه ايشان را راهنمائى بر راه غلبهء بر مسلمانان كند و احوال مسلمانان را به ايشان نويسند .
هفتم :
آن كه مردان و زنان و اطفال مسلمانان را نكشند .
اگر اين هفت چيز را بر ايشان شرط كرده باشند مخالفت كنند از امان بدر مىروند ، و اگر شرط نكرده باشند حد و تعزيرى كه بر ايشان لازم مىشود ، موافق شريعت اسلام به عمل مىآورند ، و از امان بدر نمىروند .
و اكثر علما گفتهاند كه بايد به عمل نياورند امرى را كه موجب منقصت دين اسلام باشد ، به آن كه جناب مقدس الهى ، يا حضرت رسول ، يا يكى از ائمهء معصومين صلوات اللّه عليهم را به بدى ياد كنند .
و بايد كه اين شرط بر ايشان بشود ، و اگر خلاف اين شرط بكنند از امان بدر مىروند . و اگر العياذ باللّه به خدا و رسول و