تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 444

مساهمون:

ص٤٤٤
هفت شوط سعى ميان صفا و مروه مىكنم در عمرهء اسلام عمرهء تمتع از جهت آن كه واجب است قربة الى اللّه و روانه شود ، و بهتر آن است كه چون در پايهء چهارم باشد نيت كند ، و چون به زير آيد پاشنهء پا را به كوه صفا گذارد و همان نيت را اعاده كند و روانه شود ، و در حكم نيت باشد تا فارغ شود .

دوم : واجب است ابتدا به صفا كردن .

سوم : واجب است ختم به مروه كردن ،

به آن كه به مروه بالا رود يا انگشتان پاى خود را به مروه برساند ، و در وقت برگشتن از بالاى مروه روانه شود ، يا پاشنهء پاى خود را به مروه برساند و روانه شود تا به صفا رسد ، يا بالا رود يا انگشتان پا را به صفا برساند ، و بر اين قياس تا به آخر .

چهارم : واجب است هفت شوط كردن كه رفتن را يكى حساب كند و برگشتن را يكى .

و سنت و احوط آن است كه در حال سعى با وضو باشد ، و جامه و بدنش از نجاست پاك باشد ، و پياده باشد و سواره نيز جايز است ، و همواره راه رود از صفا تا به مناره ، و از آنجا هروله كند و تند راه رود مانند شتر تا بازار عطاران ، و از آنجا ميانه راه رود تا به مروه ، و دعاهاى منقول را بخواند . و اگر هروله را فراموش كند از پشت برگردد تا به جائى كه تند مىبايد رفت و تند برود ، و اگر مانده شود جايز است كه در ميان سعى بنشيند از جهت استراحت . و اگر كسى بر هفت شوط زياده كند عمدا سعى او باطل است ، و اگر از روى فراموشى باشد باطل نيست ، و كسى كه جاهل مسأله