آن است كه بعد از تمام كردن اعادهء طواف كند احتياطا .
دوم : هرگاه شك كند در عدد طواف بعد از فارغ شدن از آن شك او اعتبار ندارد و طوافش صحيح است ، و اگر شك كند در زيادتى ، مثل آن كه بعد از اتمام شوط شك كرد كه آيا آنچه مىكنم هفت شوط است يا هشت شوط ، طوافش باطل است .
و اگر شك او در نقصان بوده باشد ، مثل آن كه شك كند ميان چهار و پنج يا پنج و شش يا شش و هفت ، پس اگر طواف واجب است ، طوافش باطل است و از سر گيرد ، بنابر مشهور ميان علما ، و احتياط آن است كه بنا بر كمتر گذارد و تمام كند ، و بعد از آن طواف را از سر گيرد احتياطا ، و اگر شك در طواف سنت باشد بنا بر كمتر مىگذارد .
سوم : هرگاه شخصى طواف كند مىبايد كه در آن روز سعى بجا آورد و به روز ديگر نيندازد ، و احوط آن است كه بلافاصله سعى كند ، و اگر هوا گرم باشد يا مانده شده باشد تأخير مىتواند كرد تا هوا سرد شود يا قوتى بگيرد .
و مستحب است كه در حال طواف به دعا و ذكر الهى مشغول باشد با آرام تن و آرام دل ، و دعاهاى منقول را بخواند ، و گامها را نزديك بگذارد ، و چون بدر كعبه رسد دعا بخواند و صلوات بفرستد ، و چون به حجر اسماعيل رسد سر بردارد و نگاه به ناودان طلا كند و دعا بخواند ، و چون به پشت كعبه رسد دعا بخواند ، و در حال طواف صلوات بسيار بفرستد ، و ركنها را همه در برگيرد ، و بدن و دست خود را به آنها بمالد ، خصوصا ركن عراقى و ركن يمانى .
و چون در شوط هفتم به مستجار رسد و آن پشت كعبه است محاذى در خانه بايستد و دستهاى خود را بگشايد به خانه و روى و شكم
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 442
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٤٤٢