باشد ، و عصاى بادام تلخ در دست گيرد ، و چون پا در ركاب آورد بگويد بسم اللّه الرحمن الرحيم و اللّه أكبر . و بايد كه دو ركعت نماز بكند در هر منزلى ، هم در وقت فرود آمدن و هم در وقت بار كردن .
و بايد كه هر چه صرف كند در راه خوشحال باشد ، بلكه هر چه بر سر او آيد از بلاها و مصيبتها در مقام رضا و خوشنودى باشد ، و آن را علامت قبول حج خود داند .
و بايد كه با حضور قلب باشد ، و به ياد حق سبحانه و تعالى باشد در هر حركتى و سكونى ، كه آن روح عبادت است ، و نزد خود محقق سازد كه اين سفر شبيه به سفر آخرت است ، و تفكر كند كه اين سفر با اين كمى اين قدر تهيه مىخواهد ، پس تهيهء سفر آخرت با آن درازى در خور آن مىبايد . و بداند كه اگر در اين سفر اندكى تقصير مىكند خود را در معرض تلف و هلاك در مىآورد ، يا در راه محتاج خلق خواهد شد . و همچنين در آن سفر اگر تقصيرى كند مورث ندامت ابدى و عذاب سرمدى خواهد گرديد .
و منقول است از حضرت ابى عبد اللّه جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام كه آن حضرت فرمود : چون ارادهء حج كنى بايد كه دل خود را مجرد سازى از جهت حق سبحانه و تعالى از هر چه تو را مشغول سازد و حجاب تو باشد ، و كارهاى خود را همگى به خالق خود گذار ، و توكل بر او كن در همهء حالات خود از حركات و سكنات ، و تسليم شو نزد قضا و قدر الهى .
و وداع كن دنيا و راحت دنيا و خلق را ، و بيرون آر از هر حقى كه بر تو لازم است از مردمان و به ايشان برسان ، و اعتماد مكن بر توشه و راحله و مصاحبان و قوت جوانى و مال خود كه مبادا اينها و بال تو شوند ، به درستى كه هر كس دعوى طلب رضاى الهى
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 426
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٤٢٦