بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
منقول است به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام در تفسير آيه كريمه
« اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
« 1 » بنا بر قول اكثر مفسرين ، يعنى : خداوند عالميان نور به حق آسمان و زمين است به انوار ظاهر و باطن ، زيرا كه آسمان و زمين را به آفتاب و ماه و كواكب روشن ساخته ، و جميع اشياء را به نور وجود ظاهر و هويدا گردانيده .
و دلها و ارواح مؤمنان را به خورشيدهاى معنوى كه عبارت از نجوم ذوات مقدسهء رسول خدا و ائمه هدى صلوات اللّه عليهم اجمعين است روشن و منور ساخته ، بلكه وجود جميع اشياء و نور جميع انوار از پرتو نور ايشان است به مقتضاى حديث « لو لا كما لما خلقت الافلاك » يعنى اگر محمد و على نمىبودند آسمان را خلق نمىكردم .
پس مثل از جهت نور معنوى كه اشاره به آن شد بيان فرمود « مثل نوره كمشكاة فيها مصباح » يعنى مثل و نمونهء نور الهى مثل چراغدان ، يا قنديلى است كه در او چراغى بوده باشد .
هامش
( 1 ) سورهء نور : 35 .