پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 90

از آن‌ها « نماز تراويح » است ؛ يعنى خواندن نوافل ماه رمضان با جماعت كه از بدعت‌هاى خليفهء دوم است و در عصر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به اين شيوه كه اكنون در مساجد مىخوانند ، اصلًا وجود نداشت . « 1 » وقتى امام على عليه السلام زمام حكومت را به دست گرفت ، مردم كوفه از آن حضرت خواستند براى آنان امامى براى نماز تراويح معين كند . حضرت از تعيين امام خوددارى نمود و آن را بدعت شمرد . در اين هنگام ، عمل على عليه السلام را نوعى مقابله با سيرهء عمر دانستند و نالهء « واعمراه ! » از مسجد بلند شد . در اين هنگام امير مؤمنان على عليه السلام گفت : من امامى تعيين نمىكنم ، خودتان تعيين كنيد . « 2 » شگفت آن‌كه عمر چنين نمازى را « بدعت حسنه ! » شمرد . آيا « بدعت در دين » مىتواند حسن و زيبا باشد ؟ در پايان يادآور مىشويم كه بايد نوافل ماه رمضان در خانه‌ها به صورت فرادى اقامه شود نه در مساجد . در اين مورد كافى است به حديثى كه مسلم در صحيح خود نقل كرده توجه كنيم كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : « عَلَيْكُمْ بِالصَّلَاةِ فِي بُيُوتِكُمْ ، فَإِنَّ خَيْرَ صَلَاةِ الْمَرْءِ فِي بَيْتِهِ إِلَّا الصَّلَاةَ الْمَكْتُوبَةَ » . « 3 » « بر شماست كه نمازها را در خانه‌هايتان بخوانيد ؛ زيرا بهترين نماز ، نمازى است كه در خانه خوانده شود ، مگر نماز واجب كه جايگاه آن مسجد است . »