شيعيان به پيروان خود جرأت داده‌اند تا هر گونه گناهى را مرتكب شوند ؛ آنان بر اين باورند كه : چون على را دوست دارند ، هر گناهى مرتكب شوند ، اشكال ندارد ! ؟ پاسخ اين نيز از افتراهاى بى سند است كه در حق شيعه گفته‌اند . ظاهراً شيعه را با « مرجئه » يكى گرفته‌اند ! اين مرجئه هستند كه مىگويند : ايمان براى نجات كافى است ، هر چند همراه با عمل نباشد . شيعه درست نقطهء مقابل آن‌ها است . نه تنها ايمان در نجات انسان كافى نيست ، بلكه حبّ انبيا و اوليا و هر نوع تظاهر به محبّت آن‌ها ، در صورتى مفيد است كه همراه با عمل باشد و شعار آنان اين است : . . . إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ . امام باقر عليه السلام به يكى از پيروان و شيعيان خود مىگويد : « يَا جَابِرُ أَ يَكْتَفِي مَنِ انْتَحَلَ التَّشَيُّعَ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَوَ اللَّهِ مَا شِيعَتُنَا إِلَّا مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَ أَطَاعَهُ . . . » . « 1 » « اى جابر ، آيا كافى است كه كسى خود را شيعه بداند و ما اهل بيت را دوست بدارد ؟ ! به خدا سوگند شيعيان ما كسانى هستند كه از گناهان بپرهيزند و از خدا اطاعت كنند و نشانه‌هاى شيعه همان