اين بقاع و امكنه ، وجود آنها را با عمل خويش تأييد كرد . همچنين روش علما و پيشوايان اسلام نيز در طول تاريخ به همين منوال بوده است . آرى ، مسلمانان ؛ اعم از شيعه و اهل سنت ، در طول تاريخ ، در انجام اين برنامهها و در تجليل از شخصيتهاى معنوى و در ساختن حرم و گنبد و بارگاه براى قبورِ آنان ، به منابع اصلىِ اسلامى ؛ از قرآن و حديث « 1 » تمسك جسته و از سيرهء رسولاللَّه صلى الله عليه و آله در زيارت قبور شهدا و صحابه كه از بارزترين برنامههاى زندگى آن حضرت بوده ، پيروى نمودهاند .
انگيزه تخريب حرمها
* كج فهمى دينى
برنامهء بزرگداشت از بزرگان و پيشوايان دين از سوى مسلمانان مانند پيروان ساير مذاهب همچنان در طول تاريخ سارى و جارى بود و كوچكترين مخالفتى با اين امر مشاهده نمىشد ، تا اين كه در آستانهء قرن هشتم ، در شام ، شخصى به نام ابن تيميه پيدا شد و تجليل و احترام از انبيا و مدفن آنها را ، نه تنها غير مشروع و حرام بلكه مرتكبين آنها را مشرك و مرتد خواند ! كه در صورت عدم توبه بايد به قتل برسند . وى همچنين بر وجوب تخريب اين آثار و ابنيه فتوا صادر كرد .
اين عقيده در آن زمان گرچه پيروان اندك يافت اما پس از مدت كوتاهى متروك و به فراموشى سپرده شد ، تا اينكه در قرن يازدهم و پس از مدت چهار قرن ، با پيدايش وهابىگرى در نجدِ حجاز ، بار ديگر مطرح و به مرحلهء اجرا گذاشته شد و در نتيجهء همين باور واعتقاد بودكه با تسلّط وهابيان به مكه و مدينه در سال 1344 ه . ق . تمامِ حرم ها در اين دو شهر و ديگر شهرهاى حجاز - كه متعلّق به اقوام و عشيرهء رسول خدا و صحابهء آن حضرت و ساير شخصيتهاى مذهبى بود و همچنين مساجد موجود در كنار اين اماكن منهدم گرديد و امروز ديگر اثرى از اين بناها باقى نيست .
هامش
( 1 ) - در بارهء احاديث ، به كتاب « شفاء السقام » از سُبكى ( متوفاى 756 ) و « وفاء الوفا » ى سمهودى ( متوفاى 911 ) ج 4 ، كه هر دو از علماى بزرگ اهل سنت مىباشند ، مراجعه شود .