چند شعر بر سر در ، به زبان تركى است كه يكى از آنها اين است : « قبهء حضرت عقيلى كورن صاحب عقل ودها . » « 1 » 10 - رفعت پاشا در مرآة الحرمين عكسى را كه متعلق به سال 1325 ه . ق . است ارائه مىدهد و مىنويسد : « در اين عكس تعدادى از گنبدها مشاهده مىشود و اوّلين گنبد كه در دست راست واقع شده ، متعلق به ابراهيم فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و دوّمى متعلّق به عقيل و سوّمى بقعهء همسران پيامبر . . . مىباشد . » « 2 » و اين بود گوشه‌اى از اعتراف و تأييد نويسندگان و مورّخان تا سال 1325 ه . ق . يعنى بيست سال قبل از تخريب آثار و بقاع در بقيع .

تاريخ‌نويسان از بيست سال قبل از تخريب بقعهء عقيل مطلب نوشته و عكس تهيه كرده‌اند و آن را براى آيندگان بيادگار گذاشته‌اند . جالب اين كه قبر عقيل پس از انهدام ساختمان آن نيز براى كسانى كه آشنايى با آثار مدينهء منوره و قبور بقيع شريف دارند ، معلوم و مشخص است و نويسندگان اخير در نوشته‌هاى خود اين قبر را در ميان چند قبر موجود در بقيع ، مشخص نموده‌اند ؛ براى نمونه : 1 - احمد آل ياسين ( متوفاى 1380 ه . ق . ) كه از علما و نويسندگان مدينهء منوره است ، در كتاب « تاريخ المعالم المدينه » اش كه نقشهء بقيع فعلى را ترسيم و قبور را با شماره‌گذارى تعيين نموده ، ششمين شماره را قبر عقيل بن ابىطالب و ابوسفيان بن حارث ابن عبدالمطلب معرفى مىكند . « 3 » 2 - همچنين على حافظ ، زنده در سال 1405 در « فصول من تاريخ المدينةالمنوره » محل قبر عقيل و ابوسفيان ابن حارث را چنين معرفى مىكند : « به فاصلهء چهل متر از در