به‌طورى كه قبلًا از مورخان نقل‌نموديم ابوسفيان در همان محلّى كه عقيل دفن شده به خاك سپرده شده است و كيفيت آن را مورّخان ، از جمله ابن شبه ( متوفاى 262 ه . ق . ) از عبدالعزيز كه از قديمىترين مورّخ مدينه است ، نقل مىكند : « روزى عقيل بن ابىطالب ديد كه ابوسفيان بن حارث در حالى كه به شدّت بيمار است در بين قبرها قدم مىزند . انگيزهء اين كار را پرسيد ابوسفيان پاسخ داد در پى محل مناسبى هستم تا وصيت كنم بدن مرا در آنجا به خاك سپارند . عقيل او را به داخل خانه‌اش هدايت كرد و در محوطهء آن ، محلى را براى ابوسفيان مشخص نمود كه در آنجا قبرى برايش آماده ساختند تا اين كه پس از چند روز ابوسفيان بن حارث از دنيا رفت و در همين قبر دفن گرديد ( فأدخله داره و أمر بقبرٍ فحفر فى قاعتها . . . حتى توفى فدفن فيه . ) « 1 » و در بعضى منابع آمده است كه ابوسفيان قبر خويش را با دست خود آماده نمود و به فاصلهء دو روز از دنيا رفت .

پدر ارجمندش جناب جعفر معروف به طيّار و ذو الجناحين ، مادر مكرّمه‌اش اسماء بنت عميس و عمويش امير مؤمنان عليه السلام است كه افتخار دامادى آن حضرت را هم دارا بود ؛ زيرا عبداللَّه با زينب كبرى دختر امير مؤمنان عليه السلام ازدواج كرده بود . تولّد : عبداللَّه جعفر اوّلين مولوديست كه در حبشه به هنگام هجرت مسلمانان به آن كشور متولّد گرديد و پس از وى دو برادرش محمّد و عون متولّد شدند و هر سه به همراه پدر و مادرشان به مدينه هجرت نمودند . « 2 » وفات او : عبداللَّه جعفر در سال هشتاد و بنا به قولى در سال هشتاد و پنج هجرى و در نود سالگى در مدينه بدرود حيات گفته و در بقيع به خاك سپرده شد .