خداوند مسلمانان را چنين تربيت كرده كه به بندگان وكنيزان ملكى وكودكان نابالغ خود دستور دهند كه به هنگام ورود به خلوتگاههاى ايشان ( اطاق خواب واستراحت ) اجازه بگيرند . اوقات اين خلوتگاهها عبارتند از پيش از پگاه وهنگام قيلوله ( بعد از ظهر ) وهنگام خواب شب پس از نماز عشاء .
از اين آيه الهام مىگيريم كه انسان دو گونه خلوتگاه دارد كه ورود در آن از سوى ديگران بدون اجازه گرفتن جايز نيست :
نخستين آن عمومى است ، كه هيچ يك از مردم اجازه ندارد به خانه كسى در آيد مگر پس از اجازه خواستن .
دوم : خاص اهل خانواده و توابع آنان بجز زن و شوهر است . كه هر انسانى بايد در اوقات استراحت اذن ورود بطلبد و در زمانهايى كه احتمال مىرود آدمى برهنه يابه معاشرت زناشويى مشغول باشد .
از اين سخن پروردگار : ( ثَلَاثُ عَوْرَاتٍ لَكُمْ ) « سه وقت خلوتگاه شماست » ، در مىيابيم كه اين حكم ، همه خلوتگاهها را در برمى گيرد حتى اگر در غير اين اوقات باشد و آن به عرف هر گروهى بستگى دارد . پس اگر در ميان برخى از مردم هنگام استراحت ، پس از نماز صبح باشد و نه پيش از آن - چنان كه امروزه بسيارى از خانوادهها چنين هستند - حكم اجازه خواهى ورخصت طلبيدن ، آن وقت را نيز در بر مىگيرد .
ونيز از اين سخن پروردگار : ( الَّذِينَ مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ) « بندگان ملكى شما » . فهميده مىشود كه بنده ملكى خواه زن باشد يا مرد مىتواند در غير اوقات خلوتگاه براى ارائه خدمت به درون اطاقها رفت و آمد
احكام خانواده و آداب ازدواج (فارسى) — صفحة 21
مساهمون: آژير
ص٢١