در پرتو عفت و پاكى چشم وبازداشتن از « تَبَرُّج » ، - زينت نمايى زن در برابر نامحرمان - و حرمت لحظات استراحت وموارد استثنا از تحريم نگاه وآرايش وآشكار كردن زينت در برابر ديگران كه همان در ميان نبودن حكمت اين حرمت است ، همچون آرايش نزد خويشان ونزد كسانى كه به زن نياز ندارند نظير خدمتگزاران مرد وكودكان و كسانى همچون زنان كهنسال كه اميدى به نكاح آنها نمىرود .
با تأمل وانديشه دقيق در آيات مذكور وتدبر در تأكيد قرآن پيرامون تزكيه و پاكى در مىيابيم كه حكمت بسيارى از احكام مربوط به زن حفظ جامعه از زنااست . خداوند تبارك و تعالى بارها به صراحت حكمت تشريع وقانونگذارى را در اين موارد بيان فرموده ، و اين احكام را در پيوند با نياز جنسى واميد ازدواج و رسيدن به سن بلوغ معرفى مىكند .
بدين ترتيب فقهاى ما از مجموع احكام شريعت ، نگاه كردن توأم با لذت و ريبه را حرام دانسته حتى در موارد استثنا شده ، ومقصود از ( لذت ) آنچه غريزه وشهوت را بر مى انگيزد و ( ريبه ) يعنى ترس از افتادن در عمل حرام .
و قرآن كريم بيان داشته است كه از برجستهترين ويژگيهاى مؤمنان حفظ شرمگاه است . خداوند مىفرمايد : ( وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ * إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ * فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاءَ ذ لِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْعَادُونَ ) « 1 » .
« و آنها كه دامان خود را ( از آلوده شدن به بى عفتى ) حفظ مىكنند
هامش
( 1 ) - سورهء مؤمنون ، آيات 5 - 7 .