تفصيل احكام :
1 - مدت در عقد متعه شرط است و بايد به گونهاى مشخص باشد كه نه كاستىپذير باشد و نه افزونىپذير ، و اگر چند روز معين يا چند هفته يا چند سال را مشخص كند صحيح است .
2 - عقد موقت با شرط كردن يك روز ، يا بخشى از يك روز ، يا يك بار يا دو بار صحيح خواهد بود ، و در اين صورت مرد پس از پايان مدت يا پايان يافتن مباشرت جنسى وپيامدهاى عرفى آن زن را ترك مىكند مشروط بر اين كه زمان مباشرت جنسى عرفاً مشخّص باشد ، پس اگر مرد شرط كند كه دو بار به زن مباشرت كند و فاصله ميان اين دو بار غير مشخص باشد اشكال خواهد داشت مگر اين كه مدت را مشخص سازد يا عرفاً مشخص باشد .
3 - آيا جايز است مدتى را در آينده مشخص كند و براى مثال بگويد : ماه رمضان سال آينده ؟ فقها پاسخ مثبت مىدهند .
4 - نمىتوان وقتى را مشخص كرد كه براى كام گرفتن ومباشرت كافى نباشد ، چنان كه نمىتواند مدت را - مثلًا - دويست سال تعيين كند ، زيرا اين امر بنا به اقوى مخالف با مقتضيات تعيين وقت و مدت است .
5 - اگر مدت را در عقد ذكر نكند ، و قصد مرد از عدم تصريح به مدت در عقد ، مطلق نكاح است ، به عقد دائم بدل مىشود ، و اگر قصد او تنها نكاح موقت باشد ظاهراً عقد او فاسد و باطل است .
احكام خانواده و آداب ازدواج (فارسى) — صفحة 175
مساهمون: آژير
ص١٧٥