بدين ترتيب وجود دو شرط در متعه را دانستيم : اجرت ( مهر ) و مدت .
4 - اين بر پايه توافق اوليّه ميان دو طرف است ، ولى مىتوان اين توافق را بر حسب رضايت طرفين تغيير داد ، پس زن مىتواند قدرى از اجرت خود را ببخشد چنان كه مرد مىتواند مقدارى از مدت را ناديده بگيرد .
حديث شريف :
1 - در تفسير عياشى به نقل از محمد بن مسلم آمده است كه از ابو جعفر عليه السلام روايت مىكند كه فرموده است : « جابر بن عبد اللَّه از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه آنان به همراه پيامبر جنگيدند ومتعه را براى آنان حلال كرد و حرام نشمرد ، وعلى عليه السلام مىفرمود : اگر عمر بر من پيشى نمىگرفت ( در تحريم متعه ) كسى زنا نمىكرد مگر نگون بخت ، وابن عباس مىگفت ( و اين آيه را مىخواند ) : هر آنچه از زنها را متعه كرديد مدتش مشخص باشد وحتماً مزد آنها را بدهيد ، واينان بدان آيه كفر ورزيدند وپيامبر صلى الله عليه و آله آن را حلال كرد و حرام نشمرد . » « 1 »
2 - از در المنثور به نقل از ابن ابى حاتم روايت شده كه ابن عباس گفته است : « متعه زنان در آغاز اسلام بوده است ، بدين ترتيب كه مردى به شهرى مىآمد و كسى را همراه نداشته كه زمين زراعىاش را اصلاح ، دارايى وكالايش را حفظ كند و به همين سبب با زنى تا زمانى كه به نظر مىرسد كارهايش انجام مىگردد ازدواج مىكرده و آن زن هم
هامش
( 1 ) - تفسير الميزان نسخه عربى ، ج 4 ، ص 290 .