هيچ وقت دو فرد مسلمان از هم قهر و دورى نمىكنند مگر آن كه يكى از آنها مستوجب برائت و بيزارى از خداوند و مستحق لعنت اوست و گاهى هر دو مستحق چنين كيفرى هستند .
راوى عرض كرد : اين يكى كه قهر كرد و در قطع رابطه پيش قدم شد ظالم و متجاوز است ، پس بنابراين به چه دليل آن ديگرى كه مظلوم است بايد كيفر ببيند ؟ ! فرمود :
چون او برادرش را به ارتباط و آشتى دعوت نكرد و از سخنش چشم پوشى ننمود ، از پدرم شنيدم كه مىفرمود : اگر دو فرد با هم درگير شوند و با هم به نزاع برخيزند و يكى از آنها به ديگرى چشم زخمى وارد سازد بايد مظلوم به رفيق خود بازگردد و به او بگويد :
برادر من به تو ستم كردم و مرا عفو كن ، تا بدين وسيلهء خلأ قهر و قطع رابطه ميان او و رفيقش جبران گردد ؛ زيرا خداوند متعال داور عادل و دادگسترى است كه حق مظلوم را از ظالم مىستاند « 1 » .
437 - واى بر من كه نابود شدم
ابو بصير از امام صادق عليه السلام روايت كرده :
تا آن وقتى كه دو فرد مسلمان از هم دورى مىجويند شيطان همواره خرسند و شادمان است و وقتى به هم مىرسند و دوستى خود را تجديد مىكنند زانوهاى شيطان سست مىگردد به گونهاى كه نمىتواند در جايى قرار بگيرد و رگ و پيوندش از هم گسيخته مىشود و فرياد مىزند : واى بر من كه نابود شدم « 2 » .
438 - شيطان هم از او استقبال نمىكند
مفضل بن عمر از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود :
هامش
( 1 ) - عرفان اسلامى : 10 / 97 .
( 2 ) - عرفان اسلامى : 10 / 97 .