154 - اهل ذكر
براى خداوند ملائكهاى است غير از نويسندگان عمل كه در سطح زمين در گردشاند ، چون قومى را بيابند كه در حال ذكر خدايند ، فرياد مىكنند : براى يافتن آرزوى خود بشتابيد ، پس به نزد اهل ذكر آيند و آنان را تا آسمان دنيا محاصره كنند ، پس خداوند به آنان مىفرمايد : چه گونه و در چه حالت بندگانم را ترك كرديد ؟ جواب مىدهند : در حالى كه حمد و مجد تو را به جا مىآوردند و تو را تسبيح مىگفتند ، خداوند مىفرمايد : آيا مرا ديدند ؟ ( رؤيت به قلب ) ، عرضه مىدارند : نه ، مىفرمايد : اگر مىديدند ؟ عرض مىكنند : تسبيح و تحميد و تمجيد آنان فوق العاده شديد مىشد ، به ملائكه مىفرمايد : از چه پناه مىبردند ؟ عرض مىكنند : از آتش ، خطاب مىرسد : آتش را ديده بودند ؟ عرض مىكنند : نه ، مىفرمايد : اگر مىديدند ؟ عرضه مىدارند : هر آينه با شدت هرچه تمامتر از آن فرارى و متنفّر مىشدند ، سپس مىفرمايد : چه مىخواستند ؟ عرض مىكنند : بهشت ، مىفرمايد : بهشت را ديدهاند ؟ عرض مىكنند : نه ، مىفرمايد : اگر مىديدند ؟ مىگويند :
به شدّت به آن حرص مىورزيدند ، خطاب مىرسد : من شما را شاهد مىگيرم كه همهء آنها را آمرزيدم ، ملائكه مىگويند : فلان كس اهل مجلس آنها نبود ، بلكه به خاطر حاجتى نزد آنها آمده بود آيا او هم آمرزيده شده ؟ خطاب مىرسد : اهل ذكر به آن درجه هستند كه همنشين آنها هم از سعادت آنان فيض مىبرد و از شقاوت دور است « 1 » .
155 - با شروط آن
اسحاق بن راهويه گفت : چون حضرت ابوالحسن على بن موسى الرّضا عليهما السلام در سفر خراسان به نيشابور رسيد ، پس از آنكه اراده رفتن به سوى مأمون كرد ، محدثين جمع
هامش
( 1 ) - عرفان اسلامى : 3 / 146 .