[ الْمُشْتاقُ لا يَشْتَهى طَعاماً وَلا يَلْتَذُّ شَراباً ، وَلا يَسْتَطيبُ رُقاداً وَلا يَأْنِسُ حَميماً وَلا يَأْوى داراً وَلا يَسْكُنُ عُمْراناً وَلا يَلْبَسُ ليناً وَلا يَقِرُّ قَراراً وَيَعْبُدُ اللّهَ لَيْلًا وَنَهاراً ، راجياً بِانْ يَصِلَ الى مَا اشْتاقَ الَيْهِ وَيُناجِيَهُ بِلِسانِ الشَّوْقِ مُعَبِّراً عَمّا فى سَريرَتِهِ ، كَما اخْبَرَ اللّهُ تَعالى عَنْ موسى عليه السلام فى ميعادِ رَبِّهِ ، وَفَسَّرَ النَّبِىُّ صلى الله عليه و آله عَنْ حالِهِ انَّهُ ما اكَلَ وَما شَرِبَ وَلا نامَ وَلَا اشْتَهى شَيْئاً مِنْ ذلِكَ فى ذَهابِهِ وَمَجيئِهِ ارْبَعينَ يَوْماً ، شَوْقاً الى رَبِّهِ ]
شوق لقاى الهى
مسائل اين روايت و داستان عاشقان و مشتاقان در جلد اوّل و جلد نهم « عرفان اسلامى » و قسمتى از همين جلد به رشتهء تحرير آمد ، در اينجا فقط به ترجمهء روايت اكتفا مىشود :
هركه مشتاق لقاى او شد ، محكوم اشتهاى شكم و لذّت آشاميدنى و شهوت و ميل خواب در رختخواب ناز و انس با غير حق و معطّل بودن در خانه و شهر و در بند لباس نرم و قرار در يك محل نيست . مشتاق ، عابد شب و روز و اميدوار به وصل محبوب و مناجات كنندهء با حضرت دوست با ذات جان به وسيلهء زبان است ، چنان كه خداوند متعال از موسى بن عمران به وقت ميعادش در كوه طور با حضرت ربّ خبر داده و رسول خدا حالش را بدينگونه توضيح داده كه :