[ وَمَنِ ادَّعى فيما لا يَحِلُّ لَهُ فَتَحَ عَلَيْهِ ابْوابَ الْبَلْوى .
وَالْمُدَّعى يُطالَبُ بِالْبَيِّنَةِ لا مَحالَةَ وَهُوَ مُفْلِسٌ فَيَفْتَضِحُ وَالصّادِقُ لا يُقالُ لَهُ : لِمَ . قالَ اميرُالْمُؤْمِنينَ عليه السلام : الصّادِقُ لا يَراهُ احَدٌ الّا هابَهُ ]
مدّعى صادق
آن كس كه ادعاى بى جا دارد ، درهاى بلا و رنج را به روى خود گشوده و چون از وى مطالبهء حجّت و بيّنه كنند عاجز شده و رسوا مىگردد ولى از مدّعى صادق اهل انصاف و وجدان و عقل و دانش ، طلب حجّت نمىكنند ، اگر هم خواهان بيّنه باشند از ارائهء دليل و بينه عاجز نيست .
اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد :
هركس در دعوى خود صادق است هيبتى از وى در دل مستمعان است كه به او نمىگويند ، چرا چنين دعوا كردى .
آرى ، ادعاى نابجا مربوط به گرفتاران در بند هوا و شهوات است و هم اينانند كه در معارف الهى از آنان تعبير به دزدان سر راه عباد خدا شده است .