كه در ميدان جنگ شربت شهادت ننوشيدهاند و به آنها ملحق نشدهاند ؛ زيرا مقامات و پاداشهاى آنها را در آن جهان به خوبى مىبينند و از اين جهت شاد مىشوند .
شهيدان در عالم برزخ احساس مىكنند كه برادران مجاهد آنها ، پس از مرگ هيچ گونه اندوهى نسبت به آنچه در دنيا گذراندهاند ندارند و نه هيچگونه ترسى از روز رستاخيز و حوادث وحشتناك آن .
آنها مىبينند كه خدا پاداش مؤمنان و شهيدان و مجاهدان راستينى را كه شربت شهادت ننوشيدند ضايع نمىكند « 1 » .
امام صادق از پدرانش عليهم السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه :
عيسى بن مريم به قبرى گذشت در حالى كه صاحبش معذّب به عذاب برزخى بود ، پس از مدّتى به آن قبر گذشت صاحبش را آزاد از عذاب ديد . عرضه داشت :
خدايا ! سال گذشته بر اين قبر گذشتم صاحبش را در عذاب ديدم ، امسال او را راحت مىبينم ، خطاب رسيد : اى روح اللّه ! او را فرزندى شايسته بود كه راهى را براى رفت و آمد مردم ساخت و يتيمى را سرپرستى كرد ، به خاطر عمل فرزندش او را آمرزيدم « 2 » .
موسى بن جعفر عليهما السلام از حضرت صادق عليه السلام نقل مىكند كه :
چون مؤمن بميرد هفتاد هزار ملك او را تا قبرش مشايعت مىكنند ، چون در قبر قرار گيرد نكير و منكر مىآيند و از وى دربارهء خدا و رسول و دينش سؤال مىكنند او همه را به درستى جواب مىدهد ، پس قبرش را تا چشم كار مىكند وسيع مىنمايند
هامش
( 1 ) - تفسير نمونه : 3 / 195 ( ذيل آيه 169 سوره آل عمران ) .
( 2 ) - الكافى : 6 / 3 ، باب فضل الولد ، حديث 12 ؛ بحار الأنوار : 6 / 220 ، باب 8 ، حديث 15 .