برايتان به عنوان دين پسنديدم .
امر امامت از تمام نعمت است ، پيامبر صلى الله عليه و آله از دنيا نرفت تا براى همگان همهء معالم دين را بيان كرد و راه را براى آنان روشن ساخت و آنها را بر جادهء حق واداشت و على عليه السلام را بر آنان رهبر و پيشوا نمود و از چيزى كه مورد نياز امت باشد صرف نظر نكرد مگر اين كه بيان فرمود ، هر كه خيال كند كه خداوند دينش را كامل نكرده ، كتاب خدا را رد نموده و هركس كتاب خدا را رد كند به آن كافر است ! !
آيا قدر و موقعيت امامت را در امت مىدانند تا اختيار و انتخاب آنان در آن روا باشد ؟ !
به راستى ! امامت اندازهاى فراتر و مقامى والاتر و موقعى ارزندهتر و آستانى منيعتر و ژرفايى فروتر از آن دارد كه مردم با عقل خود به آن رسند ، يا با رأى و نظر خود درك كنند يا به انتخاب خود امامى بگمارند .
امامت مقامى است كه حضرت ابراهيم پس از آن كه مقام نبوت و خُلّت را پابرجا كرد بدان رسيد ، اين امامت سومين درجه و فضيلتى بود كه خدايش بدان مشرف كرد و نامش را به وسيلهء آن بلند نمود و فرمود :
[ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ]
« 1 » .
من تو را براى همهء مردم پيشوا و امام قرار دادم .
خليل از شادمانى به اين نعمت عرضه داشت :
اين مقام در ذرّيه و نژاد من هم هست ؟
خداوند فرمود :
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 124 .