عِبادَةٌ « 1 » .
ديده دوختن به چهرهء عالم عبادت است و نظر بر رهبر عادل عبادت است و نگاه به رأفت و مهربانى بر پدر و مادر و برادرى كه در راه خدا دوستش دارى نيز عبادت است .
يَابْنَ مَسْعُودٍ اكْثِرْ مِنَ الصّالِحاتِ وَالْبِرِّ فَانَّ الْمُحْسِنَ وَالْمُسىءَ يَنْدِمانِ ، يَقُولُ الْمُحْسِنُ يا لَيْتَنى ازْدَدْتُ مِنَ الْحَسَناتِ وَيَقولُ الْمُسىءُ قَصَّرْتُ « 2 » ، وَتَصْديقُ ذَلِكَ قَوْلُهُ تَعالى :
[ وَ لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ]
« 3 » .
پسر مسعود ! خوبى و نيكى زياد بجاى آر كه خوب و بد پشيمان مىشوند ، نيكوكار مىگويد : اى كاش بيشتر بجا مىآوردم و بدكار مىگويد : كوتاهى كردم ، دليل اين معنى قول خداست كه مىفرمايد : به نفس ملامتگر قسم .
عَلامَةُ الْمُنافِقِ ثَلاثٌ : اذا حَدَّثَ كَذَبَ ، وَاذا وَعَدَ اخْلَفَ ، وَاذَا ائْتُمِنَ خانَ « 4 » .
نشانهء منافق سه چيز است : چون سخن گويد همراه با دروغ باشد و چون وعده كند تخلف نمايد و چون مورد اطمينان واقع شود خيانت كند .
مَنْ شَهِدَ شهادَةَ حقٍ لَيُحْيِىَ بِها حَقَّ امرئٍ مُسْلِمٍ أتى يَوْمَ القيامةِ وَلِوَجْهِهِ نورٌ مَدَّ الْبَصَرِ يَعْرِفُهُ الْخَلايِقُ بِاسْمِهِ وَنَسَبِهِ « 5 » .
هامش
( 1 ) - الأمالى ، شيخ طوسى : 454 ، المجلس السادس عشر ، حديث 1015 ؛ بحار الأنوار : 71 / 73 ، باب 2 ، حديث 60 .
( 2 ) - مكارم الأخلاق : 453 ، الفصل الرابع ؛ بحار الأنوار : 74 / 105 ، باب 5 ، حديث 1 .
( 3 ) - قيامت ( 75 ) : 2 .
( 4 ) - مستدرك الوسائل : 14 / 13 ، باب 3 ، حديث 15971 .
( 5 ) - تهذيب الأحكام : 6 / 276 ، باب 91 ، حديث 161 ؛ بحار الأنوار : 101 / 311 ، باب 2 ، حديث 9 .