[ فَأُولئِكَ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَعْفُوَ عَنْهُمْ وَ كانَ اللَّهُ عَفُوًّا غَفُوراً ]
« 1 » .
پس اينانند كه اميد است خدا از آنان درگذرد ؛ و خدا همواره گذشت كننده و بسيار آمرزنده است .
[ إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ]
« 2 » .
اگر كار خيرى را آشكار كنيد ، يا آن راپنهان داريد ، يا از بدىِ [ ديگران ] گذشت كنيد ، [ كارى مورد پسند خدا انجام دادهايد ] ؛ يقيناً خدا [ با قدرت داشتن بر انتقام ] همواره گذشت كننده و تواناست .
[ وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ ]
« 3 » .
و اوست كه توبه را از بندگانش مىپذيرد و از گناهان درمىگذرد و آنچه را انجام مىدهيد ، مىداند .
عفو بندگان از خطاكاران
آيات گذشته نمايشگر عفو و گذشت حضرت حق از عاصيان متجاوز و تبهكاران خود كامه بود كه بر اثر بيدارى و توبه باعث جذب و عفو و گذشت خدا شدند و اما آياتى كه از بندگانش مىخواهد خطاكاران و آزاردهندگان نسبت به خود را كه خطا و آزارشان معلول كم ظرفيتى و جهل و خشم است ببخشند و عفو كنند ، عبارت است از :
هامش
( 1 ) - نساء ( 4 ) : 99 .
( 2 ) - نساء ( 4 ) : 149 .
( 3 ) - شورى ( 42 ) : 25 .