[ العفو عند القدرة من سنن المرسلين و المتقين ]
عفو و گذشت
در اين فصل وجود مقدس حضرت صادق عليه السلام به يكى از مهمترين اوصاف حميده و صفات پسنديده كه روش انبيا و متقيان بوده ، يعنى صفت با عظمت عفو و گذشت اشاره مىنمايد .
عفو و گذشت در جايى است كه انسان از پدر و مادر ، از زن و فرزند ، از اقربا و خويشان و از دوست و آشنا و از مردم ، آزارى واذيتى ببيند كه آن آزار و اذيت معلول بىخبرى ، غفلت ، جهل ، حسد ، كم ظرفيّتى و اشتباه و خطاى آزاركننده باشد ، در تمام اين موارد خداوند مهربان و انبياى الهى و ائمهء طاهرين عليهم السلام و عرفاى شامخ و اولياى كامل ، دستور گذشت و عفو مىدهند و پس از عفو دستور به احسان و نيكى دربارهء آزار دهنده صادر مىكنند .
اما اگر انسان در ميدان جنگ با كفار و مشركان روبرو شد ، كفار و مشركانى كه به مملكت اسلام و ملّت قرآن هجوم آوردهاند ، جاى عفو و گذشت نيست ، بلكه جاى جنگ و جهاد و زمينهء نابود كردن دشمن و از بين بردن اعداى دين است ، مگر اين كه دشمن به طور واقع از نقشهء شومش برگردد و به خواستههاى مردم مؤمن گردن نهد و خسارات وارده را جبران نمايد و از مردم مسلمان طلب صلح كرده و از كردارش به طور مسلّم پشيمان شده باشد و يا در ضمن جنگ ، با اسلام عزيز آشنا