بسيار زيادى كه كتب فريقين آوردهاند ، در طول بيست و سه سال نبوت خود به حكم حضرت حق ، وجوب پيروى از ائمه عليهم السلام بعد از خود را با تصريح حتمى به نام و اسامى آنان به امت تذكر مىداد كه اين پيروى و مقتدا قرار دادن على عليه السلام تا مهدى ارواحنا فداه مزد رسالت است چنان كه صريح قرآن به آن ناطق است .
[ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ]
« 1 » .
بگو : از شما [ در برابر ابلاغ رسالتم ] هيچ پاداشى جز مودّت نزديكان را [ كه بنابر روايات بسيار اهل بيت - عليهم السلام - هستند ] را نمىخواهم .
و احدى هم در ترجمه و توضيح كلمه قربى به على و فاطمه و حسن و حسين و ائمهء بعد از او شك نكرده است .
و به تصريح شيخ اكبر و ديگر از اكابر از عرفا جميع مقامات رسول اسلام صلى الله عليه و آله بالوراثه براى عترت و اهل بيت عليهم السلام او ثابت و متحقق است و آن بزرگواران وارث حال و مقام و علوم و اسرار او هستند و ولايت خاصّه او به حضرت مهدى ختم و از ناحيهء آن جناب به صورت ولايت عامه در فقهاى عظام متجلى است و اين معانى در جاى خود با براهين محكم و استدلالات متين آن چنان اثبات شده كه صاحب انصافى نمىتواند به اندازهء يك ذره در اين مقام شك و ترديد كند و از همين طريق روشن مىشود كه فهم حقيقت قرآن هم چون توحيد و معاد و ولايت بستگى به همبستگى قلبى و عملى با رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله دارد و خلاصه مقتداى حقيقى ناس كه در علم ازلى معين گشته ، خدا و انبيا و ائمه و قرآن و فقهاى واجد شرايطند كه اين همه وقتى براى انسان حاصل مىگردد كه انسان از پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله شناخت داشته و از آن مقام ملكوتى پيروى كند .
هامش
( 1 ) - شورى ( 42 ) : 23 .