[ وَالتَّواضُعُ ما يَكُونُ فِى اللَّهِ وَللَّهِ ، وَمَا سِواهُ فَكِبْرٌ ، وَمَنْ تَواضَعَ للَّهِ شَرَّفَهُ اللَّهُ عَلى كَثيرٍ مِنْ عِبادِهِ ، وَلِاهْلِ التَّواضُعِ سيماءٌ يَعْرِفُها اهْلُ السَّمآءِ مِنَ الْمَلائِكَةِ ، وَاهْلُ الْارْضِ مِنَ العارِفينَ ، قالَ اللَّهُ تَعالى :
[ وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ ]
« 1 » ]
امام صادق عليه السلام در دنباله روايت باب تواضع مىفرمايند :
اگر براى تواضع ، اين صفت عالى ملكوتى و اين حالت پر قيمت روانى زبانى بود كه خلق خدا حرف آن زبان را مىفهميدند ، هر آينه از بسيارى از حقايق و مخفيات عواقب كه در كمون تواضع نهفته است خبر مىداد و مىگفت : در تواضع چه فوايد عظيم و منافع كثيرى است و چگونه مىتوان با اين صفت نورانى به تحصيل رضاى خدا برخاست و نفس را به كمال و رشد كشيد و ابواب جنت را به روى انسان گشود و درهاى دوزخ را به روى آدمى بست !
سيماى مؤمنان و متواضعان
تواضع آن است كه براى خدا و در راه خدا باشد و هر چه غير اين است عين كبر و سرگردانى است .
براى اهل تواضع سيما و نورانيّتى است كه اهل آسمان از فرشتگان و اهل زمين
هامش
( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 46 .