[ بَلَغَنى انَّهُ سُئِلَ كَعْبُ الْاحْبارِ : ما الْاصْلَحُ فِى الدّينِ وَمَا الْافْسَدُ ؟ فَقالَ : الْاصْلَحُ الْوَرَعُ ، وَالْافْسَدُ الطَّمَعُ . فَقالَ لَهُ السّائِلُ : صَدَقْتَ يا كَعْبَ الْاحْبارِ ]
صلاح و فساد دين
امام صادق عليه السلام در اين فصل نيز به يكى از رذايل اخلاقى و صفات ابليسى كه مخرّب دنيا و آخرت آدمى است اشاره مىفرمايند و آن طمع و حرص و آزمندى است كه در مقابل صفت ملكوتى قناعت است .
امام در ابتداى روايت جملهاى را از كعب الاحبار - عالم يهودى - نقل مىكنند .
گرچه كعب الاحبار از نظر اسلامى مورد اطمينان و وثوق نيست و از اعتبار بهره ندارد ، اما نقل قول اينگونه اشخاص در حالى كه قول حق و سخن صحيح باشد در روايات ما سابقهء زياد دارد .
بيشترين روايات كتاب « احقاق الحق » و « الغدير » و « عبقات الأنوار » ، از قول مخالفان است و همهء بزرگان دين جهت اثبات حق ، بر آن روايات كه از مهمترين روايات اسلامى در باب ولايت است تكيه دارند ، بنابراين نقل يك جملهء صحيح از كعب الاحبار زيانى به اعتبار روايت مورد شرح نمىرساند .
حضرت صادق عليه السلام مىفرمايند :
از كعب الاحبار پرسيدند : در قوانين دين جهت نجات دنيا و آخرت كدامش