هرزهگوى بدكار ، احمق ، دروغگو .
اما هرزهگوى بدكار : كردارش را برايت مىآرايد و مىخواهد كه مانند او باشى و تو را در كار دنيا و آخرت كمك ندهد .
نزديكى با او جفاست و سخت دلى و ورود بر او و خروج از منزل او براى تو ننگ است .
اما احمق : تو را به خيرى واندارد و براى دفع بدى از تو اميدى به او نيست و اگر چه خود را به تلاش اندازد و بسا كه خواهد به تو سودى رساند و زيانت بخشد پس مرگ او از زندگيش بهتر است و خموشى او بهتر از گفتار اوست و دورى از او بهتر از نزديكى با او است .
و اما دروغگو : زندگى با او بر تو گوارا نيست ، هر چه گويى به ديگران باز گويد و براى تو از ديگران سخن آورد و هر زمانى افسانهاى به سر رسانيد ، افسانهاى مانند آن به دنبال آن چسباند ، تا آنجا كه اگر راست هم گويد از او باور نشود و ميان مردم دشمنى افكند و آنان را از هم جدا كند و در سينه كينهها بروياند ، از خداى عزوجل بپرهيزيد و خود را بپاييد « 1 » .
عَنْ ابى عَبْدِاللّهِ عليه السلام : لايَنْبَغى لِلْمُسْلِمِ انْ يُؤاخِىَ الْفاجِرَ وَلا الْاحْمَقَ وَلا الْكَذّابَ « 2 » .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد : براى مسلمان سزاوار نيست با بدكار و احمق و دروغگو رفاقت كند .
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 639 ، باب من تكره مجالسته ومرافقته ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 28 ، باب 15 ، حديث 15556 .
( 2 ) - الكافى : 2 / 375 ، باب مجالسة اهل المعاصى ، حديث 5 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 29 ، باب 15 ، حديث 15558 .