و جز به آن جناب و شؤون آن محبوب ازل و ابد نظر نداشته و دل نبندند .
اهل معرفت ، دنيا را سراى فانى و آخرت را خانه باقى و ابدى دانند و خويش را مسافرى براى رسيدن به مقام لقا و وصل خوانند .
اهل معرفت ، دين و تعليمات پر فروغ انبيا و امامان عليهم السلام را از هر چيزى بالاتر دانسته و تمام سعى آنان بر اين است كه همآهنگ با حقايق ، زندگى كنند .
اهل معرفت ، دل را خانهء دلدار حقيقى مىدانند و خود را جز مملوكى مطيع در كف مالكى مهربان و سعادتخواه نمىبينند .
اهل معرفت ، سعى دارند به هيچ شرى آلوده نگردند و از هيچ خيرى غافل نماند كه عبادت اهل معرفت رعايت حق حضرت حق و حقوق مردم است .
اهل معرفت ، آراسته به فضايل و پيراسته از رذايل و منوّر به نور عشق و محقّق به حقيقت و مجسمه فضيلت و منبع جود و سخاوت و مظهر لطف و كرامتند .
اينان از دنيا براى آخرت توشه برمىدارند و از روز و شب كسب كمال مىنمايند ، و براى مردم چراغ هدايت و نور طريقند .
اهل معرفت ، شمع شبستان حيات ، ظهور دهندهء بركات و قارى آيات و عامل به واقعيتها و در يك كلمه عاشق حضرت يارند و اين حركت در مسير اين عشق را تا رسيدن به مقام قرب با هيچ چيز معامله نمىكنند .
عارف عاشق ، شيخ بهايى در اين زمينه مىگويد :
گفتم اى دل ز يار چشم بپوش * گفت پندم ده كه ندهم گوش
تا گشود دست گل نقاب از رخ * كى شود بلبل از فغان خاموش