و گفتهاند :
الْحَرَكَةُ بَرَكَةٌ « 1 » .
و حركات ظاهر موجب بركات باطن باشد .
از عارفى روايت كردهاند كه گفت :
از خال خود شنيدم كه مىگفت : اى جوانان ! بكوشيد و سعى كنيد پيش از آن كه هم چون من ضعيف شويد و در تقصير بمانيد .
و آن عارف گفت :
در آن وقت كه او اين سخن مىگفت ، هيچ جوانى در عبادت كردن به وى نمىرسيد و طاقت مجاهدهء وى نداشت ! !
و مشايخ گفتهاند :
بنياد اين كار بر سه چيز است :
1 - نخوردن الّا به وقت فاقه يعنى گرسنگى سخت .
2 - و نخفتن الّا به وقت غلبهء خواب .
3 - و سخن نگفتن الّا به وقت ضرورت .
و گفتهاند :
كسى به درجهء صالحان نرسد ، تا وقتى كه از اين شش آستانه نگذرد :
اول : درِ نعمت بر خود ببندد - / به اين معنى كه حتى در حلال به ضرورت اكتفا كند - / و درِ سختى بگشايد .
دوم : درِ عزّ ببندد و درِ خوارى و مذلّت بگشايد .
سوم : درِ راحت ببندد و درِ سعى و اجتهاد بگشايد .
هامش
( 1 ) - شرح نهج البلاغة ، ابن ابى الحديد : 11 / 127 .