[ وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً ]
« 1 » .
و آنان كه شب را براى پروردگارشان با سجده و قيام به صبح مىرسانند .
و باز در قرآن مجيد مىفرمايد :
[ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً ]
« 2 » .
همانا كسانى كه پيش از [ نزول ] آن معرفت و دانش يافتهاند ، زمانى كه بر آنان مىخوانند ، سجدهكنان به رو در مىافتند .
و در آيهاى ديگر مىفرمايد :
[ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيًّا ]
« 3 » .
هنگامى كه آيات [ خداىِ ] رحمان بر آنان خوانده مىشد ، سجده كنان و گريان به رو مىافتادند .
آرى ، لذتى كه اينان از معرفت به حق و عظمت او و از معرفت به خود و كوچكى خويش مىيابند و از پى مستى اين لذت ، كمال تواضع و خضوع و نهايت تذلل و سجده در پيشگاه او برند ، براى غير اينان قابل وصف و درك نيست .
خصوصيت علمى و عملى سجده
و نيز در قرآن مجيد ، سجده و بعضى از حقايق عالى الهى را از نشانههاى بندگان حقيقى خود دانسته مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - فرقان ( 25 ) : 64 .
( 2 ) - اسرا ( 17 ) : 107 .
( 3 ) - مريم ( 19 ) : 58 .