مىكند و تدبير مىنمايد ، نه در آنچه كه مريض آن را ميل دارد و مىپسندد .
آرى ، هر كس با دقت به خويش مراجعه كند مىبيند كه عقلش دچار جهل ، قلبش دچار بسيارى از امراض مانند وسوسه ، غرور ، حسد ، كبر ، ريا ، حب جاه و شهوت و ديده و گوش و دست و پا و شكم و شهوت هر يك داراى امراضى هستند و طبيب اين امراض و معالج اين دردها قطعاً خود انسان نيست ، اين خداى مهربان است كه با توجه و عنايت و به وسيلهء انبيا و امامان عليهم السلام و كتب آسمانى معالج انسان مىباشد و اين انسان است كه براى درمان دردها بايد به نسخههاى شفابخش الهى عمل كند كه از جمله آن نسخهها روزه همراه با شرايط است .
به خود مغرور نباشيد و دربارهء خود تصور سلامت نداشته باشيد ، تا هستيد خود را مريض و خداى مهربان را طبيب خود بدانيد كه در همه كرهء زمين ، سالم اندك و مريض بسيار زياد است ، به داستان واقعى زير كه نمايشگر اين واقعيت است توجه كنيد :
مريض واقعى
عيسى بن مريم عليه السلام ، شبى در شهر ناصريه بود ، صاحب خانه به محضر حضرت عرضه داشت : شهر را بيمارانى است كه طبيبان مادى از علاج آنان عاجزند ، اگر اجازه دهيد ، همه را براى شفا به خدمت شما بياورند . عيسى عليه السلام قبول كرد . چون صبح شد ، بيماران را به سر راه عيسى عليه السلام آوردند تا آنان را با دم الهى خود شفا دهد . تعداد آنان را حدود ده نفر ديد ، فرمود : بيماران شما همين ده نفر هستند ؟
عرضه داشتند : آرى ، فرمود : اگر سالمهاى اين شهر به اين تعداد باشند برايم اعجابآور است !