امام باقر عليه السلام فرمود : پيامبر صلى الله عليه و آله به جابر بن عبداللّه گفتند : اى جابر ! اين است ماه رمضان ، هر كس روزش را روزه بگيرد و شبش را به عبادت برخيزد و شكم و شهوتش داراى عفت باشد و زبانش را از تمام گناهان زبان حفظ كند ، مانند بيرون آمدن از ماه از گناهانش بيرون مىرود ، جابر عرضه داشت : چه حديث خوبى است ، پيامبر فرمود : چه شرايط شديد و سنگينى است « 1 » .
امام صادق عليه السلام فرمود :
روزه فقط خوددارى از خوردن و آشاميدن تنها نيست ، سپس فرمود ، مريم گفت :
[ إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً ]
« 2 » .
من براى [ خداى ] رحمان روزهء [ سكوت ] نذر كردهام .
زمانى كه روزه گرفتيد زبان را حفظ كنيد و چشم از نامحرمان بپوشيد و از نزاع و حسد نسبت به يكديگر بپرهيزيد .
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله شنيدند زن روزهدارى خدمتكار خود را ناسزا گفت . حضرت طعام خواستند و به آن زن فرمودند : بخور ، گفت : من روزهام ، فرمود : چگونه روزهاى در حالى كه به خدمتكارت ناسزا گفتى ؟ ! روزه فقط خوددارى از طعام و آشاميدنى نيست . سپس حضرت صادق عليه السلام فرمود : وقتى روزه گرفتى گوش و چشمت نيز از حرام روزه بگيرد ، جدال را رها كن و خادم خود را آزار مده ، وقار
هامش
( 1 ) - الكافى : 4 / 87 ، باب أدب الصائم ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 10 / 162 ، باب 11 ، حديث 13121 .
( 2 ) - مريم ( 19 ) : 26 .