[ قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : ألصَّوْمُ جُنَّةٌ أىْ سَتْرَةٌ مِنْ آفاتِ الدُّنْيا وَحِجابٌ مِنْ عَذابِ الْاخِرَةِ ]
حقيقت روزه
روزه پيوندى روحى و قلبى از جانب عبد با مولاست و در اين پيوند ، در صورتى كه به عمق آن توجه شود ، جان و دل به سوى تصفيه از رذائل حركت كرده و به حسنات و صفات الهى آراسته مىگردد .
انسان وقتى با عمق روح و دل به اين حكم استوار و عظيم و پر منفعت الهى نظر مىكند ، عشق بىنهايت حضرت حق را به عباد و بندگان در اين حكم مشاهده مىكند .
انسان وقتى به مسئلهء روزه با ديد الهى مىنگرد ، مىبيند كه خداوند بزرگ از باب لطف و احسان و كرم و محبتش خواسته ، درهايى از رحمت بىنهايتش به روى عباد باز شود .
علاقه به اين حكم پر ثمر در انبيا و امامان عليهم السلام به قدرى شديد بوده كه در بسيارى از ايام غير رمضان هم به عنوان يك مستحب مؤكّد روزه مىگرفتند .
اولياى الهى اول و وسط و آخر هر ماه و بعضى از آنان تمام ايام رجب و شعبان روزهدار بودند .
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله پس از سپرى كردن عيد فطر ، نزديك به شش روز از ماه شوال