كند و به او داده شود حرصش زياد گردد و جز آن را نيز بخواهد و در نتيجه نعمت خداوند در چشم او كوچك و خوار گردد و از هيچ چيز سير نشود و چون نعمت فراوان شود مسلمان از اين راه به خطر افتد و اين خطر به خاطر آن حقوقى است كه بر او واجب شود و به خاطر آن چيزى است كه بيم رود بواسطهء اين حقوق در فتنه و آزمايش افتد و در اداى آنها كوتاهى نمايد .
بگو بدانم : اگر من به تو چيزى گفتم به آن اعتماد دارى ؟ عرض كردم : فدايت گردم ، اگر به گفتهء شما اعتماد نكنم پس به گفتار چه كسى اعتماد كنم ؟ با اين كه شما حجت خداوند بر خلق او هستى .
فرمود : پس تو به خدا و وعدهها و گفتارهاى او اعتمادت بيشتر باشد ؛ زيرا خداوند به تو وعدهء اجابت داده است ، يا اين كه اجابت دعاى تو به موعدى واگذار شده .
آيا خداوند نفرموده :
هرگاه بندگانم مرا از تو بپرسند ، پس همانا من نزديكم و اجابت كنم دعاى آن كه مرا بخواند « 1 » .
و همچنين فرمود :
از رحمت خدا نوميد مباشيد « 2 » .
و در سورهء بقره فرموده :
هامش
( 1 ) - « وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِىْ وَلْيُؤْمِنُوا بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ » بقره ( 2 ) : 186 .
( 2 ) - « لَا تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللّهَ » زمر ( 39 ) : 53 .