يَذَّكَّرُونَ ]
« 1 » .
آيا نمىبينند كه در هر سال يك بار يا دو بار [ به وسيلهء جهاد يا پيشآمدهاى ديگر ] آزمايش مىشوند ، ولى نه توبه مىكنند و نه پند مىگيرند .
در برخورد صحيح به ابتلائات الهى و آزمايشهاى ربانى ، انسان داراى قدرت روحى و بينش عقلى و صفاى نفس و سلامت قلب و نفس مطمئنه و مالكيت بر هوا و نيز راهبر و راهنماى ديگران مىگردد .
[ وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ]
« 2 » .
و [ ياد كنيد ] هنگامى كه ابراهيم را پروردگارش به امورى [ دشوار و سخت ] آزمايش كرد ، پس او همه را به طور كامل به انجام رسانيد ، پروردگارش [ به خاطر شايستگى ولياقت او ] فرمود : من تو را براى همهء مردم پيشوا و امام قرار دادم .
شيوهء برخورد با امتحان
ما انسانها ، از جانب خدا به عقل ، نفس ، قلب ، نبوت انبيا ، امامت امامان ، فقاهت فقيهان ، حوادث اجتماعى ، طاغوت ، ثروت ، فقر ، مرض و صحت ، زن و فرزند ، رفيق و دوست ، اقوام و خويشان ، نعمت و مصيبت و . . . امتحان مىشويم و از اين امتحانات و ابتلائات گريزى نداريم ، تنها مسألهاى كه در اين زمينهها بايد رعايت كنيم برخورد صحيح ما با امتحان است كه اين برخورد صحيح
هامش
( 1 ) - توبه ( 9 ) : 126 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) : 124 .